گیرم که کسی نداند، من که می دانم : روزها نیستند، دوری توست که پیرم می کند . . . + نوشته شده در شنبه ۱۸ فروردین ۱۳۹۷ ساعت 11:24 توسط انسان  |  Adblock test (Why?)

محبوبِ من خیابانهایی که در آنها با تو قدم زده یا نزده ام نابودم می کنند. چه در خیال، چه در حضور . گویا از نبودن توست، نه کجاییِ بودنم. بگو چه کنم، با بی نفسیِِ روزهایِ بی توام ؟! + نوشته شده در سه شنبه ۵ تیر ۱۳۹۷ ساعت 11:13 توسط انسان  |  Adblock test (Why?)

محبوبِ من چشمانت را از یاد می برم، صدایت در گوش می پیچد. خودم را به کَری می زنم، دستهایم نرمیِ دستان تو را می جویند. تا آنها را آرام می کنم، طعم لبانت بر لبهایم خانه کرده است. آن خانه را ویران می کنم، بوی عطرت مشامم را می نوازد. به فرض محال، دل هم که بخواهد، حواس پنجگانه ام نمی گذارند فراموشت کنم !!...

چه مانده بی تو از این جوانینماندی آخر به هر زبانیچه سرنوشتی چه روزگاری ، چه رفته بر من خبر ندارینرفته بودی که برنگردی کسی نداند که تو با من چه کردیندارم انتظار از دلم قرار از تو بی وفاییببین روز شده ماه ، ماه شده سال جان من کجاییدگر بیش از این روا نیست بدانی غمم را نیاییببین با من و روزگارم چه ها کر...

نمی گویم تنهاترینم یا عاشق ترین،اما تنهایم و عاشق . . .

از تو دور شدممثل ابر از دریااما هرجا رفتم باریدم.

بيتوته كوتاهي است جهاندر فاصله گناه و دوزخخورشيدهمچون دشنامي برمي آيدو روزشرم ساري جبران ناپذيري ست.آهپيش از آنكه در اشك غرقه شومچيزي بگويدرخت،جهل معصيت بار نياكان استو نسيموسوسه يي ست نابه كار.مهتاب

رور تولد تو،دیوارهای نارنجی،و غروب. امروزِ امسال هم برای تو تولد می گیریممن و آجرهایی که بوی حضور تو را می دهندو می دانیم که تو،نمی آیی!

محبوب من،آمدن به جاهایی که بوی حضور تو را دارند،و تکرار تمام چیزهایی که یادآور روزهای با تو بودند،مانند کشتن روزانه خویش است،دردناک،بی ثمر،اما شیرین . . .

آن روزدقیقا نمی دانم چه روزی بود؟اما،حوالی همین روزها بود و هوا گرم آری در روزی با همین مشخصات بود که من دوباره متولد شدم . . .

با من اکنون چه نشستن ها ، خاموشی هابا تو اکنون چه فراموشی هاست.تو مپندار که خاموشی من،هست برهان فراموشی من . . .تو مپندار که خاموشی من،هست برهان فراموشی من . . .

محبوب من؛درست امروز و درست اكنون سه سال مي گذرد از تولد دوباره من،از روز ديدارمان. حالا من به وقتِ آن روز، اينجا ايستاده ام و ثانيه هاي بودنمان را مرور مي كنم.

دست سرنوشت یا دیوانگی محضدیگر فرق نمی کند،دلی که تو به دریا زدیدیوار چین هم جلو دارش نبودحتا اگر می شنیدیقایقی کاغذی خواهی شدکه شاد و شناور، می رود زیر پلی تاریکو از آن سویشهر گز خارج نمی شود.فقط می ت

چشمانت يك سو، و زمين سويي ديگر راست مي گفت دلم،تو هر دو جهان مني!

هیچ چیز سر جایش نیست مثلا تویی که الان زیر این باران باید کنارم باشی و نیستی ... مثلا منی که تا الان باید فراموشت می کردم و نکردم

تو دوری از برم دل در برم نیست هوای دیگری اندر سرم نیست بجان دلبرم کز هر دو عالم تمنای دگر جز دلبرم نیست

من چرا دل به تو دادم که دلم میشکنییا چه کردم که نگه باز به من مینکنیدل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ و راستتا ندانند حریفان که تو منظور منیدیگران چون بروند از نظر از دل بروندتو چنان در دل من رفته ک

چه شد آن عهد قدیم و چه شد آن یار ندیمخون کند خاطر من خاطره عهد قدیم

دیشب تو را در   خواب   دیدم چو ماه بودی ماه از نظر بیوفتاد از بس که ماه بودی

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد همه اندیشه ام اندیشه فرداست وجودم از تمنای تو سرشار است زمان در بستر شب خواب و بیدار است هوا آرام، شب خاموش، راه آسمان ها باز خیالم چون کبوترهای وحشی می کند پرواز سرا